Fundacja Teatroterapia Lubelska

Fundacja Teatroterapia Lubelska jest miejscem, gdzie osoby z niepełnosprawnościami mogą wyrażać siebie, swoje uczucia i to kim są m.in. poprzez teatr ale i nie tylko. Fundacja zapewnia rehabilitację kulturalną, społeczną, aktywizuje zawodowo swoich uczestników a co najważniejsze zwiększa ich samodzielność. W dążeniu do tego wszechstronnego rozwoju przyczyniają się również w dużej mierze terapeuci, którzy mają doświadczenie w pracy z osobami z niepełnosprawnościami. Terapeutami są osoby wyspecjalizowane w różnych dziedzinach np.: pedagodzy, aktorzy... Dzięki temu na warsztatach prowadzone są przykładowo zajęcia plastyczne, zajęcia ruchowe (rozgrzewki), zajęcia z ceramiki czy też pracownia gospodarstwa domowego. Uczestnicy przygotowują również wiele przedstawień teatralnych oraz spektakli. Bardzo często odbywają się również wyjazdy, wycieczki i podróże zagraniczne. Fundacja jest niezwykłym miejscem, gdzie możliwe jest odkrywanie siebie i swoich możliwości, aktywizacja oraz nawiązywanie przyjaźni.

Magiczne miejsce pełne cudnych LUDZI. Przesiąknięte empatią, życzliwością, humorem, szacunkiem, zrozumieniem i równością. Mam zaszczyt i przyjemność znać Teatroterapię lubelską od ponad dwudziestu już lat na stopie przyjacielskiej oraz zawodowej i wciąż czerpać tam garściami inspirację , ładować na nowo baterie cierpliwości. Znajomość rozpoczęliśmy od Świata Mało Znanego w roku zdaje się 2002, mego udziału w tworzeniu Pokazu Mody, do którego ku memu zdziwieniu, niezbędne okazały się być profesjonalne oświetlenie, nagłośnienie, sala i wybieg... w tamtych czasach! To mi otworzyło oczy i umysł na trywialność podejścia, infantylność i małostkowość tamtych czasów! Potem było magiczne przedstawienie "Dell'arte, dla...", dwutygodniowe tournee po Holandii , które dało inspirację do stworzenia "Remontu Pomp". Mnóstwo wspólnych wyjazdów, warsztatów, niemalże coroczne spotkania w Pucku tudzież Festiwalu filmowym w Kazimierzu,a na listopadowym przedstawieniu "Poskromienia Złośnicy " na Sopockiej "Masce" i łzach oraz głębokim poruszeniu u zaproszonych bliskich , znajomych i nieznajomych i radosnej wycieczce, z dziećmi do Lublina w ostatnich dniach kończąc. Nie znam przykładów bardziej profesjonalnej postawy, kultury osobistej, życzliwej, a jednocześnie konstruktywnej krytyki, bardzo wysoko postawionej poprzeczki oczekiwań zarówno wobec uczestników jak i pracowników Teatroterapii. To wszystko w atmosferze wzajemnego poszanowania i zrozumienia ograniczeń, okraszone nieszablonową motywacją, skutkuje nierzadko spektakularnymi osiągnięciami. Na każdej płaszczyźnie - od samoobsługi przez wyśrubowaną samodzielność Uczestników, na w pełni profesjonalnych, wywołujących masę emocji i wzruszeń, łamiących bariery, stereotypy oraz wykraczających poza wszelką konkurencję Sztukach Teatralnych kończąc. Dla mnie najcenniejsze wydaje się być to, że każdy i każdego problem, kłopot, potrzeba są zaopiekowane. Pochylają się nad nim wszyscy, każdy głos jest ważny i każdy jest zachęcany do wyrażenia swojej opinii. Prawie nikt nie obawia się głośno mówić co myśli. Sytuacja nieosiągalna bez szczerości i zaufania. Tego nie da się zrobić na pokaz. Kto tego nie doświadczył, nie zna, nie potrafi się na to otworzyć - może się pogubić i opacznie to zrozumieć.

Właściciele i cały zespół wkładają swoje serce i pasję w tę fundację, naprawdę się starają. Mój brat uczęszczał tu przez 10 lat; zawsze czuł się kochany i otoczony opieką. Pomimo swojej głębokiej niepełnosprawności nauczył się samodzielnie wykonywać wiele czynności. Prowadzenie takiej fundacji jest niezwykle trudne, a ja jestem dumna z ich osiągnięć.